سلامی دوباره گاه انسان به مرحله ای می رسد که همه و همه وهمه .... پوچ می شوند انگار نه انگار کسی هست >>>کسی دوستش دارد ....کسی با او دشمن است ....کسی صدایش میزند.... سهرابی هست در آن دور دستها که شاید بخواندش.... دیگر برایش اهمیت ندارد که زنده است یا

باز هم روزی دیگه شروع شد روزی دیگه که نه ؛ عمری به سر رسید ... داد از بی عدالتی

جامعه به کدام سو میره ... کفتارهایی به انتظار مرگ انسانیت .... چرخ میخورن از فراسوی آسمان جهل ؛ عجیبه هرچه پایینتر میان کوچکتر میشن انگار که محو در زمان ....

گاهی می اندیشم که ارزشها زاییده ی ذهن بشری هستند شاید دیربازی دیگر ضدارزش های یک جامعه در قالب ارزش های قابل دفاع درآیند.... زمانه را چه دیدی ....

میگن به حرف دلت گوش کن .... امااااااا من میگم گوش

نکن میدونی چراااااا ...... من یه بار گوش دادم نابود شدم

دل ها همه دل دل می کنن عاقلی هم کفایت نیست ...